Hoe werkt de werkkostenregeling?
- De werkgever stelt vast of vergoedingen in geld en verstrekkingen
en terbeschikkingstellingen in natura aan werknemers en ex-werknemers moeten worden aangemerkt als belastbaar loon. De waarde van verstrekkingen in natura moet worden gesteld op de waarde die de werkgever ervoor betaalt, ook wel de factuurwaarde genoemd. Dit bedrag is inclusief BTW. - Vervolgens dient de werkgever te bepalen welke vergoedingen in geld en verstrekkingen en terbeschikkingstellingen in natura hij in het kader van de werkkostenregeling wil aanwijzen als eindheffingsbestanddeel. De niet aangewezen vergoedingen en verstrekkingen dient hij als belast loon in de loonstroken te verwerken.
- De werkgever moet vervolgens bepalen of hij via de eindheffing loonbelasting moet afdragen over deze door hem aangewezen posten. Er dient daarbij rekening te worden gehouden met een aantal speciale regels die gelden voor de aangewezen posten:
- Gerichte vrijstellingen: voor een beperkt aantal vergoedingen en verstrekkingen geldt een vrijstelling. Deze tasten de 1,2% vrije ruimte niet aan;
- Nihil-waarderingen: een beperkt aantal verstrekkingen in natura mag voor toepassing van de werkkostenregeling op nihil worden gewaardeerd. Deze tasten dus de 1,2% vrije ruimte niet aan;
- Forfaitaire waarderingen zoals het verstrekken van maaltijden en terbeschikkingstelling van huisvesting (forfaitaire waarde tast de 1,2% vrije ruimte in zoverre aan).
4. In de laatste stap dient de werkgever te bepalen of het (met inachtneming van de onder 3 genoemde speciale regels) vastgestelde bedrag aan aangewezen vergoedingen, verstrekkingen en terbeschikkingstellingen binnen de vrije ruimte van 1,2% van de totale fiscale loonsom blijft.
5. Bij overschrijding van de grens van 1,2% van de fiscale loonsom dient de werkgever over het meerdere via de eindheffing loonbelasting naar een tarief van 80% af te dragen.
